Yemin Tutmak

" Barışta ve savaşta, karada, denizde ve havada her zaman ve her yerde milletime ve cumhuriyetime doğruluk ve muhabbetle hizmet " 

18 yaşında bu yemini mavi üniforma altında ederken kalben , namus ve şeref üzerine ettiğim gün , yeminden sonra namus ve şeref konusunda en üst karakterde tanıdığım dedem ile birlikte çekilen fotoğraf da masamdadır hep. 

Yeminin havada diye olan kısmını hava harpten atarken benden kopardılar. Denizde diye olan kısmını istedim Deniz Ulaştırma mühendisliğine girdim. Devam edemedim. Ondan da hayat kopardı. Şimdi karada devam ediyorum. Ayaklarım yere basarak. Doğruluk ve muhabbetten bir an olsun ayrılmadan. 

Vatana ve millete hizmet sadece sınırları korumakla değildir. Ulu önder Mustafa Kemal Atatürk'ün dediği gibi "Vatanını en çok seven görevini en iyi yapandır " sözünü kendimize yol bilip o yolda yürümektir. İşsizlik arttığında istihdam artsın diye maddi çıkar gözetmeden, kalben gece gündüz çalışıp insanlarının yediği ekmeği korumak ve gözetmektir bazen. Bu yolda kalbi senin gibi atsın , atmasın aynı yolu açabilmektir. Bazen emek verenlerin emeğini taşımaktır. Bazen üretmektir. 

Ailemle yakın olabilmek için çıkıp geldiğim şehirde işçi olarak girdiğim firmada çalışan 100-120 arası çalışandan biriydim. Yıllar önce kaybettiğim aidiyet duygusu , bir pandemi döneminde aynı ruhu taşıyan bir firmada olduğumu farketmekle dirildi tekrar. O duygu dirilince 18 yaşında saatlerce son enerjisine kadar mücadele eden Evren de dirildi tekrar. O Evren bugün Üretim Müdürü. 

Sinek(2007)

 Sinek değil ki kalbimiz ya ota ya b*ka konsun,

Mecnun değiliz ki sevdiğimiz padişah kızı olsun,

Peşinden koşmaya değer biri mi varda bizi yorsun

Bizdeki öyle şans ki gönlün konduğu çiçek solsun. 

Ne o masum gülüşlere ne de bakışlara inan

Üzüleceğin tek şey kaybettiğin zaman

Sen o güzele değil , ki o güzel de değil

Sen aşık olmaya aşıksın gerisi koca bir yalan

Alıştık artık gelen gelir giden gider

Bizde aşklar gittiği gün biter

Bulur bu kalp birini yine sever

Ama bilir ki elbet o bir çeker gider

Kimler girdi çıktı bu kalbe bugüne kadar,

Her gidenin ardından üzülsek neye yarar,

Gelene kapımız açık da , kapıyı çalmadan giren bize zarar,

Bu kalbi kıranın hesabını bu kalp sorar.

Karanlık

 Kırık değil kalemim sessiz dizelerim

Kırık olan kalbim ondan bu yersiz düşüncelerim. 

Bu dünya olmasa şu evrende koca bir boşluk olurdu ya 

Buz gibi , uçsuz bucaksız renksiz ve yalnız. 

Yürürüm hep , bir başıma, kulağımda bir ritim aklımda hayali dünyamla. 

Yürürüm gecede bir dize gibi. 

Mısra mısra benliğim terketmez beni 

İçimdeki çocuk gökkuşağı renkleri üzerinde koşar , 

Dışımdaki kabuk hep karanlıklarda yaşar.

İyi ki

Ne severdim be,

Biterdim penceresinin dibinde bir gece vakti,
Bitemedim.
Ne Tutku taşardı içimde,
Bağıra bağıra söylerken duygularımı.
Bağıramadım.
Dünyam olurdu be,
Her anım, her yanım.
Olamadı. Olmadılar. Olmuyorlar.
Kimse dünyam olmuyor ki evreni olayım.
Ben Kendi dünyamda paralel bir evrende yalnız başına mutlu olanım.

Söylenmemiş aşk cümlelerin mucidi,
Yaşanmamış sevdaların başrolü,
Kimseler güldürmese de yüzünü,

Bir köşede gizli gizli kendini güldüren deli,

Sahte çoğunluk içinde,

Gerçekliğin tekil şahısıyım.

Yolun yarısını yalnız yürümüş biri,

Düşünce kaldıranı olmamış belli,

 Herkesin üzerinde bir etiketin olduğu mağazada
Alışveriş yapamamış bir müşteri olmuşum.
Vitrinden dudak bükerek uzaklaşmış durmuşum. 
Oturup bir de utanmadan kendime dizeler yazmışım. 

Ruhu 19'undan beri hücrede kalmış olsa da

Bugün 36 olmuşum. 
İyi ki. İyi ki doğmuşum.