Bir aile düşün.altı kardeş olsun.bir evleri,azıcık aşları.Her çocuk birbirinden farklı.Biri mehmet,biri ali,biri dilan,biri temel,biri tekin,biri aydin.Herkes kazandıklarını birbiriyle paylaşır,softaya tabaklar konur herkes aynı masada aynı ekmeği bölüşürler.Dilana haksızlık yapılır,az ekmek verir abileri.kız çocuğu derler.az yesin.Dilan bozulur bu haksızlığa.Bazen kızar,bazen kinlenir.Bazen haddinden fazla intikam alır,yakar kardeşlerinin canını.Kardeşler arasında huzursuzluk çıkar bazı bazı.Kafası karışanlar,dilanı dışlayanlar,dilana sahip çıkanlar.Garip bir döngü döner durur evde.Dilan kendini aileden dışlamak ister bir süre sonra.Artık soyadını bile kabullenmez "Dilanım ben sadece" edasıyla dolaşır. Soyadını benimsememesi kardeşlerini üzer,kimi zaman kızdırır.Kavgalar,gürültüler eksik olmaz.Dilan gitmek ister.Kimi kardeşleri de gitmesinden yanadır.
Kimileride gitmesini istemez.Giderse Dilan ; aile bozulur,anılar bozulur.Dilan yalnız mutlu olamaz,onlarda kardeşleri olmadan.Buna inanır işte bazıları.Onca kavganın içinde umutla düzelmesini beklerler kardeşlerin arasının.
Bu hikayeyi Kürt,Laz,Çerkez,Alevi,Sünni,gayri müslim geyiklerinin döndüğü günümüz Türkiyesini düşünerek yazdım.Bir aile.Soyadı Türk,evi Türkiye.Aile olmayı beceremediğimiz anlarda,o aileyi dağıtmak yerine kardeşine sahip çıkan ailelerden yetişmişiz biz.Ne fark eder adımız,ne fark eder rengimiz,ne fark eder inandıklarımız.Kardeşler hep kavga eder.Biz de ettik abimizle kardeşimizle.Hatta nefret ettik bazı bazı.Kıymetini evden uzaklaşınca anlamadık mı? Biz bir aileyiz,bu hissi kaybetmemeliyiz.
